این چند نفر

این چند نفر

نوشته‌های این وبلاگ توسط گروهی از نویسندگان نوشته می شود
این چند نفر

این چند نفر

نوشته‌های این وبلاگ توسط گروهی از نویسندگان نوشته می شود

تولد یه آلبالو


عزیزترین برادر ...
دوست داشتنی ترین دوست ...
و خوبترین مرد ...

            تولدت مبارک   

ورونیکا

* اگر می دانستی ...




اگر می دانستی چه می سوزاندم
زخم زبان دوستانه
اگر می دانستی چه دردناک می خراشد دلم
نگاه های ناباورانه
اگر می دانستی چه می خورد روحم
اشارات تلخ آشنایانه
اگر می دانستی چه زنجیر گرانیست بر گردنم
رفتار نامهربانانه
اگر می دانستی چه زجری میکشم هر لحظه
از این حرف و حرف ها و حرف ها
آنگاه تو هم مانند من شاید
خاموش می ماندی
مرد و مردانه ... !

* یک نامه




متن زیر برام از طرف یکی از خواننده های خوب این وبلاگ ایمیل شده و بنا به درخواست خودش این متنو توی این وبلاگ میذارم
قصه زندگی هر کدوم از ما یک داستان کوتاهه ، گاه شیرین و گاه غمبار
قضاوت دیگه ای نمی کنم
:

 

 دختر گلم ؛

 الان که دارم این نامه را برات مینویسم 24 سالمه و مطمئن نیستم از اینکه در آینده دختری داشته باشم.
 نمیدونم پدرت چه کسی خواهد بود و تو کی به دنیا خواهی آمد اما این و بدون که همیشه خیلی دوست داشتم یه دختر داشته باشم. میدونی دخترم، به نظر من قشنگترین لذت دنیا اینه که یه دختر داشته باشی و توی چشماش نگاه کنی.

تو دوره زمونه ما دیگه کم کم داره واسه ازدواج من دیر میشه و زودتر باید یه فکری بکنم.
 این نامه رو الان برات مینویسم، چون میخوام بدونی قبل از اینکه بدونم پدر تو، یعنی همسرم کیه و به اون تعهدی داشته باشم این اتفاقات برام افتاده. الان که دارم این نامه رومینویسم، میخوام بدونی که اگه هیچ وقت نتونستم عاشق پدرت باشم واسه چی بوده؟ و سرزنشم نکنی و فکر نکنی مادری بودم که بوالهوس بود.

دخترم تصمیم دارم روزی که 18 سالت شد در مورد عشق برات صحبت کنم.
 بیشتر و واضح تر.
 مامان تو الان عاشقه. شاید هم بیشتر از یه عاشق. دلش در گرو کسیه که تمام دنیای اون و به خودش اختصاص داده. دارم این رو برات مینویسم چون فکر نمیکنم هیچوقت دیگه بتونم کسی رو اینطوری دوست داشته باشم.
 اون اونقدر برام عزیزه که حتی با تصورش هم آروم میگیرم.
هیچوقت نتونستم به جز اون به کس دیگه ای فکر کنم.

من از زیبایی بی بهره نیستم و نه تنها در این مورد بلکه از لحاظ موقعیت اجتماعی ، کاری و روابط هم در سطح خیلی خوبی قرار دارم. به خاطر همه اینها افراد زیادی دور و برم هستند که میخوان شریک زندگیم باشند. نمیدونم کدوم یکی رو انتخاب میکنم. نسبت به همه شون بی تفاوت هستم. کس دیگه ای تو قلبمه که جایی برای هیچ کس دیگه باقی نمی مونه. فقط خدا میدونه چقدر دوسش دارم و برام عزیزه.

دختر نازنینم.
 الان سه سال که همدیگر رو میشناسیم. و توی این سه سال هر روز بیشتر از روز قبل به هم علاقه مند شدیم. تو این دوره میگن از لحاظ روانشناسی کسانی که همدیگر رو دوست دارن باید 6 ماه تا 1 سال صبر کنند. اونوقت میتونن واقعیت ها رو ببیند و تصمیم بگیرند. با وجود گذشت سه سال الان دیگه مطمئنم اون کسیه که میتونه خوشبختم کنه.

بارها سعی کردیم از هم جدا بشیم، اما نشد.
 وقتی بزرگ شدی و یک مرد به خاطر تو و عشق تو گریه کرد پی میبری که چقدر عزیزی و صد البته که احساس خیلی قشنگیه. وقتی روبروت بشینه و هر دو بدونین که نمیتونین با هم باشین، اجازه نمیدن و فقط آروم بدون هیچ حرفی توی چشمای گریون همدیگه نگاه کنید،  می فهمی عظمت عشق چقدره.

 عشق های آنچنانی حتی الان ، تو این زمونه وجود نداره و اکثرن دنبال یک نفر هستند که از تنهایی دربیان، یا ارضا بشن. اما وقتی کسی رو پیدا کردی که تو رو به خاطر بودنت، با تمام خوبیها و بدیهات و برای کامل شدن زندگیش بخواد عشق واقعی رو پیدا کردی. وقتی کسی به خاطر راحتی تو از خواسته های خودش میگذره،
وقتی که دیگه برای هیچ کدوم از شما "من" باقی نمیمونه و فقط "او" میشه میفهمی که چقدر با شکوهه.

 سعی کردم دل بکنم، اما نشد. حتی کسانی دور و برم بودند که خیلی موقعیت های بهتری از اون داشتن، هم از لحاظ مالی، تحصیلی و موقعیت اجتماعی ، همه هم دوستم داشتند اما نشد. چون میدونستم هیچکی نمیتونه اونطور دوستم داشته باشه، و به خاطر من از خودش بگذره . من هم هرگز نمیتونم  عاشقشون باشم و خودم رو تو زندگی ندیده بگیرم.

بعضی وقتها احساس میکنم این آدمهای دور و برم من رو میخوان برای تکمیل کردن کلکسیون بهترینهاشون. میخوان همه چی با هم جور باشه، دوسم دارن نه به خاطر خودم، نه اونطور که اون من و میخواد، نمیدونم شاید هم اشتباه میکنم، اما واقعا دوست ندارم اینقدر من رو متهم به بی مهری و بی احساسی بکنند. چه میدونن تو دل من چی میگذره. چطور بگم جای دیگه ای گیرم.

دختر خوشگلم،
 با بابات ازدواج میکنم، چون مطمئنم آدم خوبی خواهد بود. چون به دلیل شرایط باید ازدواج کنم. سعی هم میکنم همسر خوبی باشم، اما نه یه همسر عاشق.

منو ببخش، اما بدون تقصیر من نیست.

من نتونستم به خاطر یه اختلاف مذهبی با کسی که دوسش داشتم،باشم، نگو چرا نجنگیدی، که خیلی جنگیدیم. اما نشد. خانواده هامون راضی نمیشدن. وقتی خودت با پدربزرگ ، مادربزرگ صحبت کردی میفهمی. من و اون طوری بزرگ شدیم که باید به اصول احترام میگذاشتیم.

یک سری ازرش های خانوادگی داریم، که نمیشه به خاطر خیلی مسایل ازش گذشت. تلاش کردیم، اما نشد. نذاشتن.

 میگن دکتر شریعتی گفته:
دنیای عجیبی است. کسی را که دوست میداری، تو را دوست نمیدارد.
کسی که تو را دوست دارد، دوستش نمیداری، و هرگاه هر دو همدیگر را دوست داشتید، به هم نمیرسید.

 

این قانونه زندگیه.

 

....

* بانو




-          گیجم نکن بانو
 گیجم نکن دیگر
پس لرزه های بی تو بودن را نمی خواهم
گیجم نکن بانو
گیجم نکن دیگر
من زنده بودن را بدون تو ، نمی خواهم
من حس خوب پر زدن در آسمان ها را
من رنگ خوب شاخساران را
من ، جشن زیبای بهاران را
بی تو ، نمی خواهم
پاییز آمد بار دیگر زرد و بارانی
من قطره های ناز باران را
من این سکوت و خلوت خوب خیابان را
من شعرهای نیمه پایان را
بی تو ، نمی خواهم

            گیجم نکن بانو
گیجم نکن دیگر
حرف مرا از لابه لای شعرها دریاب
چشم مرا با بودنت پر کن
عذر مرا بشنو
با من دارا کن
گیج نکن دیگر
گیجم نکن بانو ...



* خیلی کوتاه




طاقتش طاق شده بود
دیگه تحمل نداشت
هر روز فحش ، هر روز جیغ، هر روز دعوا
صدای زن براش شده بود سوهان روح
خسته بود
از زندگی ، از تاریکی ، از قایم شدن ، از ... تنهایی
...
زن خونه پیر نبود که هیچ ، خیلی هم جوون بود
خوشگل بود و قد بلند با موهای خرمایی
مدام غر می زد

- از این خونه لعنتی خسته شدم مرد ، می فهمی ؟
مرد خونه موهاش جوگندمی بود
با صورت نتراشیده و چشمای گود افتاده
- می فروشمش ، تو دو روز دندون رو جیگر بذار ، بذار یه مشتری خوب بیاد
هر روز دعوا بود و جیغ داد
از هردوشون بدش می اومد
گاهی وقتا هم یه خورده دلش به حال مرد می سوخت
فقط گاهی وقتا
...
تنش درد می کرد
گشنش بود ،
سه روز بود هیچی نخورده بود
سرشو آورد بیرون
زن توی آشپزخونه بود

مثل همیشه داشت غر می زد
آروم و دور از چشم زن رفت طرف کیسه برنج
هنوز دو قدم مونده بود که یهو زن برگشت
چشمش افتاد توی چشم زن
زن خشکش زده بود
تا اومد تکون بخوره صدای جیغ زن توی خونه پیچید
معطل نکرد
با همه نیرویی که براش مونده بود دوید و برگشت توی خونه اش
صدای جیغای ممتد زن می اومد
و صدای پاهای مرد که مدام می گفت :
- می کشمش ، خودم می کشمش
...
سردش بود ،
کز کرده بود کنج دیوار و به روزای خوب گذشته فکر می کرد

به روزایی که تنها نبود
دور و برش شلوغ بود و چیزی کم و کسر نداشت
به روزای بدون جیغ ، بدون درد ، بدون تنهایی
تصمیم خودشو گرفت ،
اینطوری دیگه فایده نداشت
...
سرشو آورد بیرون
مغز گردوها رو دید
یک نفس عمیق کشید

خوب می دونست چه نقشه ای براش کشیدن اما ، خودش انتخاب کرده بود
این آخرین راه بود
سرشو انداخت پایین و رفت به سمت گردوها
صدای پچ پچ مرد رو می شنید :
- اونهاش ، داره میره ، هیس
مغز گردو رو برداشت ، بوی سم رو حس کرد ، چندش آور بود

با خودش فکر کرد چطور اونا فکر می کنن که اون نمی فهمه
توی دلش به سادگیشون خندید ،
آخرین خنده شم تلخ بود
مثل مزه گردوها
یک قطره اشک از گوشه چشمش غلطید روی زمین
اما وانستاد
تند و تند مغز گردو ها رو جوید و قورت داد
حالش داشت بد میشد
انگار از دق دلیشون هرچی تونسته بودن روی مغر گردوها سم ریخته بودن
باز صدای مرد رو شنید :
- داره همه شو می خوره ، کارش تمومه ، بنده خدا مغازه داره می گفت اثرش فوریه
سرش گیج رفت
دستای کوچیکش  بی حس شد
تیکه کوچیک مغز گردو از دستش افتاد
دو قدم رفت جلو ؛ دو قدم رفت عقب
تلو تلو می خورد
صدای زمزمه وار زن رو شنید :
- با کفش بزنش دیگه ، الان وقتشه
و صدای مبهم مرد که جواب داد :
- لازم نیست ، کارش تمومه
به پهلو افتاد روی زمین ، تنشو یه حس گرم پوشوند ، همه جا داشت ساکت میشد ، بدون جیغ ، بدون فریاد ، بدون گشنگی
شکمش می سوخت ، نایی برای ناله و دست و پا زدن نداشت
صدای گنگ خنده و قهقهه رو از دور می شنید ،
صدای نفرت انگیز زن می اومد که می گفت :
- داره می میره ... داره می میره
دستاش سیخ شد ، دهنش خشک خشک شده بود
چشاش هیچی رو نمی دید ، زبونش از دهنش افتاد بیرون
آخرین نفسشو کشید و ...
آروم و بی صدا مرد .
...
مرد با خاک انداز برداشتش و گرفتش جلوی زن :
- به خاطر همین فسقلی هی می گفتی خونه رو بفروشمش؟ ، اینم از این ..
زن از ته دل خندید :
- آخیش ، راحت شدم به خدا ، زندگی واسم نذاشته بود این لعنتی ، بندازش توی کوچه کثافتو، حالم از هر چی موشه به هم میخوره
...
روز بعد همه جا ساکت بود
ساکت ساکت ساکت ....

 

* آدما




آدما ساکت و آدما غریب
پازلای تیکه تیکه و عجیب
آدما رنگ و وارنگ و جور واجور
آدما آهنی از جنس غرور
نمیشه صورتا رو نوشت و خوند
نمیشه بگی که کی موند و نموند
همه شون علامت سئوالی ان
آدما یه جور فضای خالی ان
خوب و بد ، خوبتر و بدتر ندارن
بینشون اول و آخر ندارن
نمیشه شناختشون با یک نگاه
یکیشون دزده یکی رفیق راه
آدما ، آخ آدمای شکلکی
شکلکای خوشگل دروغکی
کاش انار دلشون دیده میشد
راستا و دروغا فهمیده میشد
آدما ساکت و آدما غریب
پازلای تیکه تیکه و عجیب
آدما رنگ و وارنگ و جور واجور
آدما ؛ سنگی و سرد و پرغرور

بی گاه

می گفتن از شانس کجه،
بازی روزگاره 
به گمونم اما  
اینم حاصل سادگیـــمه
چشمه عشقت آخه خشک شد
می دونی؟
انگاری این دلیل تشنگیمه
شدی خاطره و از این
کوچه پرخم و تاریک
رفتی و گویی اصلا
گذری نکرده بودی

هنوز اما وقت و بی‌وقت،
گاه و بی‌گاه
چوب سبز چشمات
                      لای چرخ زندگیمه

... پسرک تنها