این چند نفر

این چند نفر

نوشته‌های این وبلاگ توسط گروهی از نویسندگان نوشته می شود
این چند نفر

این چند نفر

نوشته‌های این وبلاگ توسط گروهی از نویسندگان نوشته می شود

* خواب و بیدار

 

نمی دانم خواب بودم یا بیدار
دیدمت
دسته گلی در دست و لبخندی بر لب
در هاله ای بنفش
می آمدی خرامان و لوند
من نشسته بودم روی نیمکت ایستگاه
دست تکان دادی و چشمک زدی
خواستم بگویم :
- با منی ؟
اتوبوس آمد و گله ای آدم با دسته گل و چشمک در هاله ای بنفش
همه دست تکان می دادند
گیج شده بودم
سوار اتوبوس شدی و رفتی
و همانطور دست تکان میدادی و چشمک می زدی
لوند بودی و شیرین
خواستمت در همان نگاه اول
اما تو رفته بودی , با همان گله آدم شبیه خودت
با اتوبوس بعدی آمدم دنبالت
ایستگاه بعدی هم پر بود از آدم هایی شکل تو
همه دسته گلی در دست با چشمک و لبخندی بر لب
در هاله ای بنفش
شیرین و لوند
به یکی گفتم :
- با منی ؟
سوار اتوبوس شد و رفت
با اتوبوس بعدی رفتم دنبالش
ایستگاه بعدی پر بود از آدم هایی شبیه تو و او و هم
همه دسته گلی در دست و چشمکی بر چشم و لبخندی بر لب
در هاله ای بنفش
دست یکی را گرفتم
گفتم :
- با منی ؟
از هم پاشید
همه جا تاریک شد
مملو از غبار سیاه و خفه
با بوی رطوبت و نا ,
فکر می کنم خواب بودم انگار
نور چشمم را بد جور زد
همه جا را هاله ای بنفش گرفت با بوی غبار تیره
دوباره خودم را دیدم
قاطی یک گله آدم گیج
توی اتوبوس
همه داشتند به هم می گفتند :
- با منی ؟
همه گیج ,
نه دسته گلی بود , نه چشمکی نه لبخندی , نه شیرینی ای
یکنفر زد روی شانه ام
- با منی ؟
چشم هایش دو دو میزد
خوب نگاه کردم
خودم بودم
توی آینه
نمی دانم خواب بودم یا بیدار
هر چه بود ,
در همان نگاه اول خواسته بودمت
کاش حداقل میگفتی که با من بودی یا نه ....


آلبالو



... just one another time

 

دیگه واقعا گیج شدم ..

یعنی تا این حد..؟

واقعا ادم گاهی تو کار این دنیا می مونه ..

اصلا نمی تونی فکرشو هم بکنی که یک لحظه بعد چی سرت میاد ..

که چطور مثلا یک اتفاق به ظاهر ساده زندگیتو از این رو به اون رو می کنه ..

اه ..لعنت به این زندگی ..

چقدر که این زندگی مسخره ست ..هیچ جوری نمی تونی

 تو مسیر دلخواهت به پیش ببریش ..

تازه الان دارم می فهمم که چقدر تا الان درباره این دنیایی که

هیچیش روی حساب و کتاب نیست اشتباه می کردم ..

...

...

همینطور که سبک و سبکتر می شم و بالا و بالاتر می رم ناخوداگاه

چشمم به تن مچاله ام می افته که به طرز نا موزونی از زیر چرخهای کامیون

به چشم می خوره ..

چندشم میشه ..

رومو بر می گردونم ..

..

زندگی رو با تمام وجود بالا میارم ..

 

فریادخاموش

 

پاییزانه

× چن تا دوسم داری؟!

* اندازه این ستاره ها

× اِهه! منو سرِ کار گذاشتی؟! الان که ستاره نیس توی آسمون

* هاه؟! آها! آخه من معمولا شبا دوسِت دارم!

× ....

¤ پسرک تنها

...Cruel time

 

 بدجوری دچار عذاب وجدان شده ام..
دیگه یک لحظه هم احساس ارامش نمی کنم ..
...
اصلا نمی فهمم
آخه ..آخه چرا این کارو با من کردی ..
 ...
کاشکی اونشب عکس شوهرتو نشونم نداده بودی ..

 

فریاد خاموش

حبس ..

 

 ۱..۲..۳..۴..۵..
..
...
این روزها غریقی را می مانم که دیگر هرچه دست دراز میکنم
تخته پاره ای هم نصیبم نمی شود ..
...

۵۶..۵۸..۵۹.
...

نه ..دیگر نمی توانم..
...
سرم را از توی وان زندگی بیرون می آورم ..

 

فریاد خاموش

* من ...

 



من هنوز یه بچه ام , اما ورم کرده تنم
تاولای غم زده رو پوست نازک تنم
هیچ کسی دوای درد تاولامو نداره
خودمم می ترسمو دس به تنم نمی زنم
ماهیای توی حوض , پای منو نمیشناسن
دیگه به پوست پاهام , ماهیا نوک نمی زنن
دیگه تاب وزنمو نداره تاب پارکمون
دیگه نیست بادبادکم اون بالاها , تو آسمون
بچه ها دیگه منو , تو بازیشون را نمیدن
اونااسباب بازیشونو دست آقا نمیدن
شدم اون آقاهه که تو قصه ها جا نداره
مثل اون مترسکی که باغ رویا نداره
دیگه نمتونم بشینم رو پای مادر بزرگ
شنگولو منگول من رو خوردش این آدم بزرگ
تیله هام گم شده تو آت آشغالای زندگیم
رنگ مشکی شده تختهء سفید سادگیم
دیگه من نمی تونم حباب صابون بسازم
دیگه زشته که بخوام به زور بازوم بنازم
دیگه تابستونا تعطیلی نداره مدرسه
دیگه تجدیدی ندارم از حساب و هندسه
دیگه دست مهربونی رو سرم کش نمیاد
دیگه ناظم به سراغم با یه خط کش نمیاد
حالا گنجشکا می ترسن از من آدم بزرگ
یه روزی بره بودم , حالا شدم شبیه گرگ
پاهام اندازه کفشای کوچیکم دیگه نیست
آره این کفشا مال روزای خوب بچه گیست
من هنوز یه بچه ام , اما ورم کرده تنم
زودی پیر شدم دیگه , قدمو خم کرده تنم
تاولای پوست من کار گذشت عمرمه
من می ترسم ازشون , دس بهشون نمی زنم
دیگه جمعه ها برام شادی و بازی نداره
دیگه وقتی واسه سر سره بازی نداره
دیگه جیغ نمی کشم از خبرای خوب و بد
دیگه شکل من یه جوره از حالا تا به ابد
حالا کارتون دیدنم واسم یه جور خجالته
آخه با این تن گنده این کارم قباحته
دیگه توپ بازی و گرگم به هوا , نمیشه کرد
اون روزا بچه بودم , حالا شدم یه گنده مرد
هیچکسی دیگه به من کتاب رنگی نمیده
ماشین کوکی , فلوت , تفنگ فشنگی نمیده
روزای تولدم شلوغ پلوغی نداره
هیچکی از دوستای من کلاه بوقی نداره
کسی دستامو نمیگیره تو این شهر شلوغ
دیگه زشت نیس واسه من , زشتیای حرف دروغ
دیگه با دختر همسایه نمیشه بازی کرد
دیگه حال نداره برف بازی توی هوای سرد
حالا درد تاولا خواب چشامو دزدیده
دیگه مادر نمیگه : بخواب دیگه ورپریده
من هنوز یه بچه ام , اما ورم کرده تنم
زودی پیر شدم دیگه , قدمو خم کرده تنم
تاولای پوست من کار گذشت عمرمه
کاش کسی دوا بده , من روی زخمام بزنم .....

سروده آلبالو


باز آغاز..

 

دوباره خزان..                                                                                                                                                                              
دوباره سیاهی و تباهی ..                                                                                                                                                  
سردی زندگی و تاریکی و ظلمت عجیب با تمام وجودش بر گلویم چنگ انداخته ..                                                                              
 گویی می خواهد تمامم کند دیگر ..                                                                                                                                     
 اما ..اما من در انقلابی خود خواسته خودرا رهایی می بخشم .                                                                                                    
تا باز کجا تن خسته ام رادر زیر چنگال اهریمنیش باز یابم ..
***
اول سلام
بعد یه عذر خواهی ساده و صمیمی بابت این غیبت نه چندان کوتاهم ..هم در اینجا و هم در وبلاگ خودم..                                      
گرچه از این به بعد زیاد خواهم نوشت ..در هر دو وبلاگ ..بخصوص وبلاگ خودم که فکرش هم منو به هیجان میاره..
و ممنونم از همه دوستانی که توی این مدت سراغی از من ناقابل گرفتند ..                                                                              
خب .. من توی این مدت کجا بودم..؟                                                                                                                                      
فقط می تونم بگم که امشب از یه برزخ رها شدم ..                                                                                                                 
برزخی که ذره ذره تن زخمیمو با تمام قدرتش در بر گرفت و سوزوند..                                                                                         
اینجا باز تشکر می کنم از دوست قدیمی خودم البالو که توی این شرایط دستمو گرفت ..در این جشن ۳ سالگی ..                                

ومن الان اینجا هستم                                                                                                                                                        
و می نویسم.. پس هستم ..

 

 فریاد خاموش